(08-13-2015, 03:23 PM)Krulik napisał(a):

(08-13-2015, 03:11 PM)WoRW napisał(a): Żeby nie było, to się wypowiem.
sam bym nie zmieniał, bo:
1. Szkoda niszczyć instrument.
2. To nadal nie będzie to.
3. Niedawno miałeś JB, to mogłeś przy nim zostać.

1. Nie wiem, czy to podpada "niszczenie" instrumentu? Dlaczego?
2. Nadal nie będzie JB? Nie tego się spodziewam. Spodziewam się, że do tonu PB dostanę trochę konturu, pełniejszego brzmienia no i możliwość slapnięcia sobie tu i ówdzie. Sytuacja jest taka, że 80% czasu i tak będzie grało samo P.
3. Mogłem, ale miałem zapotrzebowanie na pięć strun. Znalezienie dobrej piątki JB w cenie MM SR V to sprawa skomplikowana

(08-13-2015, 05:24 PM)WoRW napisał(a): Po odpaleniu obu pikapów kontur dostaniesz taki, że struny E i A będą brzmieć kompletnie inaczej niż D i G. Do tego te ostatnie zagrają jak guma od majtek, zwłaszcza przy slapie.

(08-14-2015, 02:32 PM)Alfik napisał(a): Dobra Panowie koniec dywagacji czas na konkrety.

Rys historyczny stworzony na podstawie przeczytania setek wywiadów w Bassplayer i innych.

Kiedy pojawiły się masowo modyfikacje frecli polegające na montarzu przystawki jB przy mostku?

Modyfikacje te pojawiły się masowo w roku 1976.

Jakie były 2 przyczyny tych modyfikacji?

W początku lat 70siątych na świecie na gitarze basowej w sposób wirtuozerski i rozpoznawalny potrafiło grać

Kilku białych Brytyjczyków:

John Paul Jones, John Wetton, Jack Bruce, Chris Squire, Gary Thain

i kilku murzynów z Ameryki:

James Jamerson, John Porter Jr. i paru panów skupionych wokoło niejakiego Jamesa Browna.


W roku 1975 na rynku ukazał się pewien album z czarno-białą okładką na której widniała twarz o spojrzeniu trochę mistyka trochę szaleńca.

Album ten zmienił na zawsze oblicze gitary basowej nie tylko wśród basistów, ale także sposób w jaki stał się ten instrument postrzegany przez innych muzyków i publiczność.

Problem polegał na tym, że aby uzyskać specyficzne brzmienie gitary basowej niezbędne do wykonywania niezwykle efektownych i wiruozerskich partii zawartych na tym albumie należało posiadać instrument z pickupem JB przy mostku.

Co lepiej grający muzycy zafascynowani nowymi możliwościami brzmieniowymi zaczęli orać swoje instrumenty po to aby mieć możliwość grania z samej przystawki bridge.
Nie chodziło im o granie na dwóch pickupach na raz które to brzmienie uważam osobiście(z resztą nie tylko ja ale wielu konstruktorów i realizatorów) za skrajnie bezużyteczne ale za to często nadużywane przez wielu młodych muzyków.

Drugą przyczyną była sprawa przebijalności na scenie. Pickup P dawał solidne brzmienie w studio, ale przy stanie aparatury nagłaśniającej z tamtych czasów Dimarzio DP123 przy mostku nosił przezwisko marshall Killer wśród basistów którzy nagle zaczeli grać więcej i szybciej.

Sprawy techniczne

Brzmienie P + JB 60ties jest bezużyteczne, ale sam JB brzmi wtedy bardziej Jaco

Brzmienie P + JB 70ties jest odrobine bardziej przydatne i może się czasem (rzadko) sprawdzić, ale sam J jest wtedy agresywniejszy. Raczej do rocka.

Singli do precision montować nie należy - mają zbyt mały sygnał i wymagają skrajnie innej korekcji.

Sprawdza się silne i tłuste pickupy Dimarzio DP 123 i stare 4 cewkowe Bartolini 94JL

Dołożenie pickupu J przy bridge nie powoduje to pogorszenia brzmienia basu na samym P

Jak ktoś chce grać na obu pickupach to niech kupi Jazz Bassa będzie znacznie lepiej.


P.S nie rozumiem zdziwienia dotyczącego Jamiro o tym na czym jest grany ten utwór pisałem kilka lat temu...

Cytat:Dołożenie pickupu J przy bridge nie powoduje to pogorszenia brzmienia basu na samym P

(08-14-2015, 02:32 PM)Alfik napisał(a): W roku 1975 na rynku ukazał się pewien album z czarno-białą okładką na której widniała twarz o spojrzeniu trochę mistyka trochę szaleńca.

(08-14-2015, 05:57 PM)yarzenioova napisał(a): Mógłby ktoś spisać wszystkie posty Alfika i sporządzić kompendium?

(08-14-2015, 05:20 PM)Kempes napisał(a):

(08-14-2015, 02:32 PM)Alfik napisał(a): W roku 1975 na rynku ukazał się pewien album z czarno-białą okładką na której widniała twarz o spojrzeniu trochę mistyka trochę szaleńca.

1976.

(08-19-2015, 09:31 PM)Krulik napisał(a): Dla potomnych, gdyby ktoś kiedyś szukał i był ciekawy efektu:

Mulat wyfrezował dziurę, pickup DiMarzio DP123 znalazł się przy mostku w pozycji 70. Na pickupie P jest jak było. Na obu pickupach gitara gra może i nie jakimś szczególnie pięknym brzmieniem, za to bardzo skutecznym. Przez rockowy zespół przecina się bardzo wyraźnie. Na pickupie J nie jest to klasyczny "Jaco", ale mam dodatkowy sound, który jest całkowicie "używalny".

Generalnie - nic nie straciłem, ewentualnie niektórzy mogą powiedzieć, że "oszpeciłem" instrument. Mnie się podoba.

Pictures will be delivered.

Doradzającym dziękuję.