Psychologia improwizacji

[Alfik]

Mam dla nas złe wieści. Nie zostaliśmy stworzeni równi... Improwizacji nauczyć się nie da. Albo ktoś się z tym urodził albo nie. Talent można rozwijać. Jeśli ktoś urodził się z takim talentem to wiedza typu skale świadomość harmonii pomoże mu się świadomie wypowiadać. Niestety sama wiedza i nawet lata ćwiczeń nie uczynią z nas dobrych improwizatorów. Widywałem genialnych technicznie przepięknie grających muzyków klasycznych, który po zabraniu nut nie byli w stanie improwizować bluesa na 3 funkcjach. Najgenialniejsi improwizatorzy z jakimi pracowałem... Krzesimir Dębski, Marcin Masecki, Nikola Kołodziejczyk, Krzysztof Herdzin i kilku innych to ludzie, którzy bez trudu spisują symfonię ze słuchu w czasie rzeczywistym i potrafią zagrać piosenkę nawet bardzo skomplikowaną harmonicznie po jednym przesłuchaniu... Ludzie... jak ktoś jest dumny, bo po kilku godzinach udało mu się spisać partię basu z piosenki... to improwizatorem raczej nie będzie. Po latach ćwiczenia można w końcu zostać świetnym technicznie świadomym harmonii precyzyjnym muzykiem. Improwizatorem niestety trzeba się urodzić. Ponadto często przeszkadza charakter - ja improwizować nie potrafię... raz, że nie mam na tyle talentu, dwa, że jestem perfekcjonistą i muszę sobie wszystko wymyśleć ułożyć dopracować powstają wtedy etiudy doćwiczane do perfekcji miesiącami. Jak już mi się podobają to... przychodzi taki np. Paweł Wszołek i tworzy w czasie rzeczywistym melodie i kompozycje, które po prostu porażają pięknem... Pogodziłem się z tym. We are not created equal.