09-30-2012, 03:12 PM
(09-30-2012, 01:02 PM)Basstard napisał(a):(09-30-2012, 11:57 AM)miklo napisał(a): Eee... Ktoś Ci przefilozofował wiedzę Jarek. Skale modalne, to żadna sztuka tajemna. To zwykły dur moll, który już doskonale znasz. Podejrzewam, że z takiego filozoficznego wykładu mało kto by coś dla siebie wyniósł - ja też.
Nieprawdaż. Bartozzi mi to tłumaczył bardzo sensownie i przejrzyście. Niby łapałem, gdy mówił, ale po powrocie do domu i próbach poćwiczenia sobie tego, nic mi nie szło. Gubiłem się w sposób skutecznie zniechęcający do dalszych działań. Tam po prostu trzeba liczyć - a ja jednocześnie liczyć i grać ni w ząb nie potrafię.
Nie traktuj konkretnej skali modalnej jako bytu abstrakcyjnego, istniejącego samodzielnie, w oderwaniu od utworu. Taka skala składa się z dźwięków należących do całej "rodziny" skal modalnych konkretnej tonacji.
Musisz wiedzieć np., czy akord d-mol ogrywany w tym momencie jest w tonacji F-dur, czy w tonacji C-dur. W pierwszym wypadku ogrywasz go dźwiękami gamy F-dur, a w drugim gamy C-dur.
Nazwa modalna w wypadku pierwszym, na VI stopniu gamy F-dur, to skala eolska, a w drugim, na II stopniu gamy C-dur, to skala dorycka. Ich konkretna budowa wynika właśnie z "przynależności" do tonacji.
Wskazówka typu: "- Ogrywaj ten d-mol skalą dorycką" , oznacza po prostu, że masz korzystać z dźwięków gamy C-dur, bo to na jej II stopniu zbudowana jest skala dorycka d-mol...
Co do liczenia: staje się zbędne, jeżeli znasz tonację utworu lub akord końcowy, ku któremu zmierza progresja w ogrywanej frazie.
No, może nie jest to oczywiste podczas czytania, ale weź instrument w rękę i zagraj to, a przeżyjesz iluminację, oświeci Cię światło wiary, a teoria stanie się chlebem Twoim powszednim, a nawet bułką z masłem...!
He... he... he...!!!